«مواد فرو مغناطیس دستهای از مواد مغناطیسی هستند که دارای دو قطبیهای مغناطیسی همسو شده میباشند. این مواد در مجاورت میدان مغناطیسی خارجی تبدیل به آهنربا میشوند.»
دید کلی
در برخی از مواد مغناطیسی دو قطبیهای مغناطیسی کوچک بطور خودبهخود با دو قطبیهای مجاور همخط میشوند، اینگونه مواد، پارا مغناطیس نامیده میشوند. همه بخشهای مغناطیسی در یک ماده فرو مغناطیس در یک راستا قرار ندارند، بلکه این مواد از بخشهای بسیار کوچکی با ابعاد کوچکتر از میلیمتر تشکیل شدهاند، طوریکه دو قطبیهای مغناطیس هر بخش همخط هستند، ولی سمتگیری دو قطبیهای مغناطیسی هر بخش با بخش مجاور متفاوت است. این بخشهای کوچک حوزه مغناطیسی نامیده میشوند.
روش آهنربا کردن مواد فرو مغناطیس
هنگامی که مواد فرو مغناطیس را در یک میدان مغناطیسی قرار میدهیم، آهنربا میشوند. چون میدان مغناطیسی بر حوزههای مغناطیسی اثر میگذارد و سبب میشود که دو قطبی مغناطیسی هر حوزه تحت تاثیر میدان مغناطیسی قرار گیرد. علاوه بر این حوزههایی که نسبت به میدان در وضعیت مناسبی قرار دارند، با وجود میدان رشد میکنند و حجم آنها افزایش پیدا میکند و در نتیجه حوزههایی که سمتگیری مناسب نداشتند، حجمشان کوچکتر میشود و مرز بین حوزهها جابجا میشود و ماده خاصیت آهنربایی پیدا میکند.
انواع مواد فرو مغناطیس
- مواد فرو مغناطیس نرم
در موادی مثل «آهن، کبالت و نیکل» در صورتی که خالص باشند، حجم حوزهها به آسانی تغییر میکند، در نتیجه به آسانی آهنربا میشوند، ولی به آسانی هم خاصیت آهنربایی خود را از دست میدهند. این مواد را «فرو مغناطیس» نرم مینامند. اینگونه مواد در هسته سیملولهها بکار میروند و چون به راحتی خاصیت مغناطیسی خود را از دست میدهند، در ساخت آهنرباهای غیر دائم کاربرد دارند.
- مواد فرو مغناطیس سخت
موادی مثل فولاد، به سختی آهنربا میشوند و به سختی هم این خاصیت را از دست میدهند، یعنی حجم حوزهها به سختی تغییر میکند. اینگونه مواد، فرو مغناطیس سخت نامیده میشوند. در اینگونه مواد برای افزایش حجم حوزههایی که سمتگیری مناسب دارند، به میدان مغناطیسی خارجی قویتر نیاز است. پس از برداشتن میدان مغناطیسی خارجی ماده «فرو مغناطیس سخت»، خاصیت آهنربایی خود را حفظ میکند. به همین دلیل برای ساختن آهنرباهای دائمی مناسب هستند.
